13/6/2007 - AyRıLıK

  Eve geleli iki saat olmuştu.Dışarıda yağmur aynı şekilde devam ediyordu.Eve kendini zor atmıştı.Yağmur içine işlemişti.Pencereye yaklaştı.Camlar buğulanmıştı.Farkında olmadan pencerenin buğusuna "Mert" yazmıştı.Yazdığı harflerden damlalar aşağıya kayıyordu.Sanki yazdığı ad ağlıyordu.

  Keşke bende ağlayabilsem diye geçirdi içinden.Belki o zaman içindeki acı biraz olsun hafiflerdi.Bulutlar ağlıyordu,yazdığı ad ağlıyordu ama o ağlayamıyordu.Sessizce "Neden?" dedi."Neden Mert?".Şimdi neden diye sızlanmanın zamanı değildi,yalnızdı.Nedenini bilmiyordu ama Mert onu terketmişti.Önemli olan nedeni de değildi zaten.Önemli olan onu terketmiş olması daha da önemlisi onu terkedebilmesiydi..

  Mert tam 2 saat önce bitirmişti herşeyi.Öyleyse o da bitirmeliydi.Yepyeni bir hayata başlamalıydı.Eskisinden daha güzel bir hayata...Ama neden yapamıyordu?Neden o da Mert gibi herşeyi bir kalemde silip atamıyordu?Ve bunun gibi nedenle başlayan bir sürü soru adeta beynini kemirmeye başladı.Şimdiden boğulmaya başlamıştı.Bildiği tek şey vardı.O da Mert'i çok sevdiği ve hep seveceğiydi. 

 Şimdi telefon ya da kapı çalsaydı.Mert arasaydı ya da gelseydi.Yok yok gelsindi."Şaka yaptım,ben seni hiç bırakır mıyım?" deyip boynuna sarılsaydı.Kapıya baktı..Gelmeyecekti işte..Telefona baktı..Aramayacaktı da.Saçma sapan hayaller kurmamalıyım dedi.Zaten başına ne geldiyse kurduğu saçma sapan hayaller yüzünden gelmemiş miydi?"Ne yapacağım ben şimdi?" dedi.Gözü ecza dolabına takıldı.Mert demek onun için hayat demekti.O halde yaşamına son verirse Mert'te bitmiş olurdu.Kalktı bir kutu hap aldı.Korkuyordu...Hemde deliler gibi..Haplara baktı,bu büyük aşkın sonu bir avuç hap mıydı?Ve hiç tereddütsüz yuttu hepsini.Gözlerinden br kaç damla gözyaşı düşüp yanaklarından süzülmeye başladı.O an telefonun sesini duydu..Ama artık herşey için çok geçti.Son sözü "elweda hayat" oldu.

ALıNtI DeĞiL